Bjorn Accoe, oprichter van projectkampen Idee Kids
Het Laatste Nieuws
14 augustus 2010
GENT – «Als ik nu zes jaar was, dan gaven ze me niet één pilletje Rilatine maar dan kreeg ik er zeven per dag, zoveel energie had ik. Mijn ouders hebben me naar een stadsschool gestuurd waar ik twee uur sport kreeg per dag. Als ik hen voor iets dankbaar moet zijn, is het daarvoor wel. In sport kan je je uitleven», bekent Gentenaar Bjorn Accoe (40). Energiek is hij nog steeds. Na zijn studies richtte hij Idee Kids op, dat nu al voor het 15de jaar projectkampen voor kinderen organiseert. Meer dan 14.000 nemen er dit jaar aan deel, onder andere in Gent, Melle en Deinze.
«Kampen organiseren is mijn passie»
Van de stad Gent kreeg Bjorn Accoe de tweejaarlijkse titel ‘creatieve ondernemer’. Hij is inderdaad een zakenman, zoveel is duidelijk. Maar een keiharde zakenman? Neen, toch niet. In de eetzaal van een grote school aan de Gentse Voskenslaan, waar een kleine tweehonderd kinderen genieten van hun kamp, komt de kleine Obi voortdurend om wat aandacht bedelen, pruillipje incluis. Obi is pas drie, het is zijn eerste projectkamp en hij mist zijn mama. Telkens hij aan Bjorn zijn mouw komt trekken, wordt hij vakkundig getroost en moet het gesprek maar even onderbroken worden. Zakenman Accoe weet goed waar hij zijn prioriteiten legt.
«Wat ik altijd zeg aan de mensen, is: kampen organiseren is mijn beroep en ik word daarvoor betaald. Van opleiding ben ik regent lichamelijke opvoeding. Ik denk dat ik nu iets meer verdien dan wat een gemiddelde onderwijzer zou verdienen met mijn anciënniteit. Maar het aantal uren dat ik werk, is ook net iets meer dan een gemiddelde onderwijzer. Maar eigenlijk wil ik die vergelijking niet maken. Wat voor mij belangrijk is, is dat ik een taak heb in de organisatie en daar staat een loonpakket tegenover. Of ik dat nu doe in zes of twaalf uur per dag, maakt eigenlijk niet uit. Het gaat om de passie voor de job. Zoals een kind dat gepassioneerd aan het spelen is en niet wil gaan slapen, ‘want ik ben niet moe’. Mensen zeggen mij soms dat ik onvermoeibaar bezig ben.»
«Wat ik zo tof vind aan deze job, is dat ik elk creatief hersenspinsel gewoon kan uitwerken. Welke fantasie er ook in mijn brein opborrelt: ik kan het gewoon doen. Binnen de limieten van het budget uiteraard. En sinds enkele maanden helpt Anneleen Demasure me om mijn creativiteit in goede banen te leiden. Ze is een stuk realistischer dan ik.» «Weet je wat zo vreemd is? Ik ben er nu vijftien jaar mee bezig, met het organiseren van vakantiekampen, en nog steeds zijn er mensen die me vragen wat ik doe als het geen vakantie is. Wat ik dan meestal antwoord, is: denk jij dat die projectkampen hier op 1 juli plots staan? Dat kan niet. Het vraagt eigenlijk een gigantische voorbereiding.»
Kind zoek
«We leggen vooral de klemtoon op de inhoud van de kampen. Vandaar dat we het ook projectkampen noemen. Dat allemaal uitwerken, is een dubbele fulltime job. We zijn er dag en nacht mee in de weer. Deze week alleen al werken we met zo’n 150 monitoren. Er is een ploeg van drie mensen voltijds bezig met het rekruteren, opleiden en evalueren van de monitoren».
«We zoeken onze monitoren dus heel zorgvuldig uit. En toch gebeuren er soms nog zaken die je nooit meer wil meemaken. Zoals dat zevenjarig jongetje, heel lang geleden. Hij was gewoon zoek. ‘s Middags was hij er niet meer. Je verzet hemel en aarde om die te vinden. Je denkt: die zit op het toilet, of ergens anders, die zit God weet waar. Maar wat was er gebeurd? Omdat ze ’s namiddags waterspelletjes zouden doen, moesten de kinderen hun zwembroek alvast aantrekken. Dat ventje was zijn zwembroek vergeten en is gewoon naar huis gestapt, zes kilometer verder. ‘s Avonds om vier uur zat hij gewoon voor de deur».
«In zo’n geval waarschuwen we de ouders altijd van op kantoor. De monitoren bellen nooit zelf, want op dat moment willen we de emotionaliteit bij hen weghalen. Je zal maar telefoon krijgen, hé: mevrouw, uw kindje is weg of uw kindje is gekwetst. Ook als het ventje alleen maar tegen de hoek van de kast gelopen is, dan nog staat een mama haar hart stil. Die springt in haar auto en rijdt met 160 per uur naar het UZ. Dat is ook niet de bedoeling, nietwaar?»
«Als ouders klachten hebben, kunnen ze me altijd rechtstreeks bellen. Ik vind dat belangrijk. We hebben maar vijf dagen om een kind een onvergetelijke vakantie te bezorgen. Er is geen tweede kans. Dan kan ik zaken die niet goed lopen, maar beter direct horen, zonder tussenstappen».
Ook met beperkingen
«De allerslechtste reactie ooit kwam van een mama met een gehandicapt kindje. We hadden hemel en aarde verzet opdat dat kind op kamp zou mogen komen en het jaar nadien kreeg hij weer een brochure. Die mama belde: ‘Ja, maar hij is er niet meer’. Hij was overleden. Als je met kinderen werkt, kan je je geen slechtere reactie voorstellen.»
«Ja, kinderen met een handicap volgen ook kampen bij ons. Maar dat staat niet in onze brochure. Hoe doe je dat trouwens? (cynisch) ‘Hebt u een beperking, dan ben je bij ons ook welkom’. Vorige week was er in Deinze nog een tweeling van wie er één in een rolstoel zat. Voor kortere trajecten gebruikte hij een looprekje. Die jongetjes volgden het politiekamp. En op het toonmoment met de ouders hadden ze van zijn looprekje een politiewagen gemaakt. Ze hadden daar twee stukken karton tegengezet. Alleen kinderen kunnen zoiets bedenken». Info: www.ideekids.be
